امام باقر علیه السلام می فرمایند:
إنَّ اللّهَ قَضی قضاءً حَتماً لایُنعِمُ عَلی عَبدِهِ نِعمَهً فَیَسلُبِها اِیّاهُ قَبلَ أن یُحدِثَ العَبدُ ذَنباً یَستَوجِبُ بذلک الذَّنبِ سَلبَ تِلکَ النِّعمَهِ و ذلکَ قول اللّهِ :”إنَّ اللّهَ لا یُغَیِّرُ بِقَومٍ حَتّی یُغَیِّروا ما بِانفُسِهِم”

قضای حتمی خدا این است که اگر به بنده اش نعمتی عنایت فرماید ، آن نعمت را از او نمی گیرد مگر آنکه گناهی مرتکب شود که استحقاق سلب آن نعمت را پیدا کند . و این مطلب همان قول خداوند است که فرمود : “خداوند وضعیت یک گروه را تغییر نمی دهد مگر آنکه آنها خودشان وضع خود را دگرگون کنند.

انفال /۵۳
تفسیر نورالثقلین ۴۸۸/۲

هر چند حکمت غیبت امام عصر علیه السلام برای ما به طور کامل مشخص نشده و طبق احادیث , علت آن پس از ظهور خود حضرت مشخص می گردد اما یکی از علتهای آن , غضب خداوند بر مردم و امت قدر ناشناس پیامبر است ؛
نعمت حضور ائمه علیهم السلام فضل بزرگی از طرف خدا بر امت اسلام بوده است که متأسفانه به خاطر معاصی خود ، مبتلا به سلب آن گشته اند و در اثر غضب خدا بر خلق ، امام عصر علیه السلام از دیدگان آنها مخفی گشته اند ؛

امام باقر علیه السلام می فرمایند:
إذا غَضِبَ اللّهُ تَبارکَ و تَعالی عَلی خَلقِهِ نَحّانا عَن جِوارِهِم .

وقتی خدای متعال بر بندگان خود غضب نماید، ما را از مجاورت با آنها دور مى کند .

اصول کافی , کتاب الحجه , باب فی الغیبه , ح۳۱


منبع: مهدی‌یار