مهم‌ترین عامل تأخیر ظهور حضرت،آماده نبودن جهان برای پذیرش حکومت الهی امام زمان(عجّل الله تعالی فرجه الشریف)است؛ زیرا سنت الهی بر این است که در صورت آمادگی بندگان،لطف و عنایت خود را از آنان دریغ نکند.ضمن این‌که هیچ‌گاه این امر اجباری نیز نخواهد بود؛بلکه وعده‌های الهی در صورت انتخاب و اختیار مردم تحقق خواهد یافت. در منابع دینی به منظور ایجاد چنین آمادگی و گسترش آن، ائمه(علیهم‌السلام)به جامعۀ شیعی توصیه کرده‌اند که در عصر غیبت،همواره حالت انتظار و آمادگی برای ظهور و یاری آن حضرت را داشته باشند و زمینه‌های دعوت و استقبال از ایشان را در جامعه پدید آورند.

به همین جهت در فرهنگ شیعی، عصر غیبت را «عصر انتظار» به حساب می‌آورند.

امام سجاد(علیه‌السلام)می‌فرماید:
ان اهل زمان غیبته القائلون بامامته المنتظرون لظهوره افضل اهل كل زمان؛
مردمی که در زمان غیبت مهدی(عجّل الله تعالی فرجه الشریف)به سر می‌برند و معتقد به امامت وی هستند و خود را آمادۀ ظهور او کرده‌اند،بهتر و شایسته‌تر از مردم هر زمان دیگرند.
بحار‌الانوار ج۵۲ ص۱۲۲