🔶۱٫ ذکر تمامی آموزه‌های دینی در قرآن لزومی ندارد. درست است که خداوند متعال در قرآن فرموده: «ما چیزی را در کتاب فروگذار نکردیم» «هیچ تر و خشکی نیست مگر در قرآن وجود دارد»، اما در آیۀ دیگر تصریح می‌کند که قرآن باید همراه بیان پیامبر(صلی الله علیه و آله ) باشد و این تبیین پیامبر(صلی الله علیه و آله ) است که روشن‌گر است.
بنابراین نام بردن از امام مهدی(عج الله تعالی فرجه الشریف) در کلام پیامبر(صلی الله علیه و آله ) کافی بوده و لزومی نداشته تا نامی از آن حضرت در قرآن بیاید.

🔶۲٫ در قرآن بیش‌تر، کلیاتی از آموزه‌های دینی نام برده شده است؛ مثلاً آمده نماز بخوانید، روزه بگیرید و… ، اما خصوصیات و روش به جای آوردن این مناسک دینی به عهدۀ پیامبر(صلی الله علیه و آله ) و امامان می‌باشد.
از این‌رو اصل بحث امامت در آیات متعددی بیان شده است، اما ویژگی‌ها، تعداد امامان، نام آنان و… در روایات مورد بررسی قرار گرفته است؛
پس همان‌گونه که در قرآن فقط اصل نماز بیان شده اما ارکان، شرایط تعداد رکعت‌های نماز و… در روایات معصومان بیان شده است، همچنین در قرآن اصل امامت با برخی ویژگی‌های امام در قرآن آمده و جزئیات آن در روایات معصومان ذکر شده است.

🔶۳٫ برخی از علمای اهل‌سنت و نیز علمای شیعه، بعضی از آیات قرآن را بر حضرت مهدی(عج الله تعالی فرجه الشریف) تطبیق کرده‌اند و مراد از آن آیه را امام مهدی(عج الله تعالی فرجه الشریف) دانسته‌اند. همچنین روایات بسیاری در ذیل آیات قرآن آمده‌اند و مراد از آیه را امام مهدی(عج الله تعالی فرجه الشریف) معرفی می‌کنند.
همچنان که گذشت، اساساً یادکرد قرآن از اشخاص و گروه‌ها تنها به ذکر نام نیست؛ بلکه گاهی با اوصاف و ویژگی‌هاست. آیات متعددی صفات امام و جوانب شخصیتی او را بیان می‌کنند.

 

📚 کافی، ج۱، ص۱۷۹، ح۱۰٫
📚نک: معجم الاحادیث الامام المهدی(عج)، ج۷٫