به گزارش مرکز خبر مسجد مقدس جمکران، حجت الاسلام والمسلمین محمد میرزامحمدی دوشنبه شب در جمع عاشقان و دلسوختگان حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) در مسجد مقدس جمکران با بیان اینکه بر اساس آیات و روایات، اوصیای حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) در همه کردار و گفتارشان تابع اراده و مشیت پروردگار هستند اظهار کرد: یکی از آیات قرآن در اثبات این موضوع، آیه «لا یسبقونه بالقول و هم بأمره یعملون» است که حضرت علامه طباطبایی در تفسیر گرانسنگ المیزان، این آیه را دلالتی بر کمال عبودیت و بندگی در وجود نورانی حضرات معصومین (علیهم السلام) معرفی می‌کند.

 

وی با اشاره به اینکه ائمه معصومین (علیهم السلام) چیزی را اراده نمی کنند که خداوند اراده نکرده باشد افزود: در این باره روایات فراوانی هم وجود دارد که یکی از آن‌ها، روایت امام صادق (علیه السلام)، نقل شده در کتاب کافی مرحوم شیخ کُلینی است که می‌فرمایند پروردگار برای ما اوصیای پیامبر (ص) یک دستورالعمل آسمانی در نامه ای سربسته قرار داده است که در زمان مناسب خودش توسط حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) به اطلاع ما می‌رسد.

 

حجت الاسلام میرزامحمدی در عین حال اضافه کرد: بر این اساس ثابت می‌شود که ائمه معصومین (علیه السلام) چیزی را خارج از اراده، عهد و میثاق الهی انجام نمی دهند که البته برخی از معاندان تلاش دارند تا این نکته را به عنوان اشکال جبر در عمل برای حضرات معصومین (علیهم السلام) وارد کنند در حالی که این اشکال وارد نیست.

 

وی در توضیح این نکته بیان کرد: جالب است که این اشکال در برخی روایات ما هم پاسخ داده شده است که به طور مثال می‌توان به سؤال یکی از یاران امام رضا (علیه السلام) از آن حضرت اشاره کرد که پرسید آیا علی (علیه السلام) در هنگام رفتن به مسجد در شب نوزدهم ماه رمضان می‌دانست که کُشته می‌شود و حضرت پاسخ دادند که بله می‌دانست. آن گاه آن صحابه پرسید اگر می‌دانست آیا این امر مصداق «انداختن خود با دست خود در مهلکه هلاکت» نیست که امام رضا (علیه السلام) فرمودند خیر؛ چراکه امیرالمؤمنین (علیه السلام) می‌دانست که کُشته می‌شود و خداوند هم او را مُخیّر کرد که لقای الهی یا ماندن در منزل را انتخاب کند و حضرتش لقای الهی را انتخاب فرمود.

 

استاد حوزه علمیه قم همچنین افزود: مُشابه همین پرسش را هم یکی از یاران امام باقر (علیه السلام) درباره حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) پرسید و حضرت محمد بن علی (علیه السلام) چنین پاسخ فرمودند که لشکر نصر بر امام حسین (علیه السلام) نازل شد و آن حضرت را بین زنده ماندن و عبور از مهلکه و یا لقای الهی مُخیّر کرد که آن حضرت نیز لقای الهی و اسارت اهل بیت و خاندان رسالت و ولایت (علیه السلام) را انتخاب کردند که این اوج عبودیت و بندگی الهی بود.

 

حجت الاسلام محمد میرزامحمدی سپس تأکید کرد: پس می‌توان چنین نتیجه گیری کرد که امام حسین (علیه السلام) و دیگر ائمه معصومین (علیهم السلام) بر اساس عهد الهی و میثاقی که با خدا بسته بودند عمل کردند و اراده شان منطبق بر مشیّت و اراده الهی بود که رسیدن به این درجه، رتبه ای بسیار متعالی است.

 

وی اضافه کرد: بر همین اساس است که حتی انبیای الهی هم که در ظاهر در زمان قبل از دوران ائمه معصومین (علیهم السلام) و از جمله امام حسین (علیه السلام) می‌زیستند ایشان را می‌شناختند و تلاش می‌کردند که با توسّل به آن حضرات و بویژه حضرت سیدالشهداء (علیه السلام)، سیر معنوی پیدا کنند؛ هم چنان که همین انبیای الهی امروزه هم در ملکوت از حضرت باریتعالی اذن می‌گیرند و با هبوط در کربلا و بویژه در شب‌های جمعه، از آن حضرت نور می‌گیرند و بهره می‌برند.

انتهای پیام/